Үссен матур чәчәкләр

Гел кояшка үрелеп.

Балкып торсын җиребез

Яшеллеккә күмелеп.

Кояш көлеп торганда

Килеп чыктык урманга.

Урман безне кумады,

Без бит аның кунагы.

Җиләк белән сыйлады,

Шатлык эчкэ сыймады.

Аланнарда-җиләк исе,

Басуларда-иген исе,

Җәйләүләрдә сөт исе...

Тагын аллы-гөлле чәчәк,

Кайнар кояш өстисе-

Шушы булыр җәй төсе!

Чәчәккә үрелүгә,

Сизде бугай уемны:

-Өз-з-з-мә! -диеп, бал корты

Безелдә де түгелме?

Җәйне көтәбез кайчан җитә, дип.

Җиткәч куркабыз үтеп китә, дип.

Җәй үзе шуны сизгән шикелле

Кыскарта төнне, озайта көнне.

Кояш  соң бата, төннән таң ата;

Айга эш тә юк  ял итеп ята.

Кояшка эш күп ул таңңан тора.

Иген уңдыра, безне кыздыра.

Безгә миләшләр, җиләкләр пешерә,

Яхшылык кына эшли кешегә.

Без бүген үзебезнең "Мишә" исемле елгабызга бардык. 

Әй, сөям мин табигатьнең гүзәл күренешләрен!

Чылтырап аккан суын, анда балык йөзешләрен.

Балалар табигатьне, чәчәкләрне күзәтергә бик яраталар. Бүген без балалар белән ак чәчәкнең төзелешен искә алдык , аның матурлыга сокландык.

Гөл чәчәкләр өзмәдек без.

Куаклар сындырмадык.

Яшел урман аланында

Уйнадык та җырладык.

Кояшка карап елмайдык.

Җиләкләргә сәлам әйттек.

Һәркем өйгә алып кайтты

Бер кочак сәламәтлек!

Бүген без авылыбызның мәдәният йортына сәяхәткә бардык. Рузалия апалары балаларга төрледән төрле уеннар уйнатып, балаларга бүләкләр дә өләште.

Мәдәният йортында балалар төрле кызыклы уеннар уйнап күңел ачтылар.