Солдатенкова Елена  Александровна – родилась 6 мая 1930 г. рождения, уроженка  д. Шунак  Заинского р-на (Акташского р-на), родилась  в семье колхозника.

В  восемь  лет пошла  в Шунакскую  начальную школу, где проучилась 4 класса ,между занятиями помогала маме по хозяйству, присматривать за младшей сестрой. Продолжать учёбу не пришлось,  началась  ВОВ. Отца  с братом  забрали на фронт, в  доме остались одни женщин, всё легло на их плечи. В трудные военные годы работала в колхозе, обрабатывала поля, работала скотником, а затем дояркой. Многие годы проработав в родном колхозе была одной из лучших работников. Имеет благодарственные письма, почётные грамоты, неоднократно вручали медали, является ветераном труда. Навсегда осталось в памяти, как ей, вручали первую грамоту и подарок (ткань красного цвета).

С фронта отец пришёл раненый, постоянно  болел,  на  брата пришла похоронка.  В 29 лет  устроила свою судьбу, вышла замуж, родила  сына –Леонида.

В настоящее время проживает в г. Альметьевск у внучки Марины.  Родные часто навещают, помогают во всём.

Гиниятуллина Майсрур Хайрулловна- труженица тыла, вдова участника Великой Отечественной войны. Родилась она 01.03.1927 года в деревне Налим Заинского района. Росла в многодетной семье- 9 детей, она самая старшая. Когда началась Великая Отечественная война, ей было 14 лет. Отец Сафиуллин Хайрулла ушёл на фронт с первых дней  войны.  Мама Сафиуллина Шамсинур работала в колхозе на разных работах, старшая дочь Майсрур была опорой .   Трудное время выпало на её детство, в свои 12- 14 лет она работала в колхозе. Она вспоминает: «Работать было тяжело, много времени находились в поле. Жилось очень трудно». Приходилось много работать: пахали, сеяли, убирали. За тысячи связанных снопов, её наградили медалью.  Основными рабочими в колхозе были женщины, старики и подростки. Во- вторых, не менее важные трудности, - это большой недостаток техники в колхозах, поэтому они спахали пашню  быками. Постоянно болели руки, спина. Она работала на ферме, доила коров. Поэтому  Майсрур Хайрулловна военное время помнит  только по работе. Она поехала учиться в Казанское ФЗУ, приходилось совмещать учёбу и работу.   Работала на торфзаготовке в Ярославской области. Холодно, голодно, сыро, ночевали на бараках. Отец, получив тяжёлые ранения, вернулся домой, работал в колхозе председателем.  Майсрур апа в 1952 году вышла замуж за участника войны Гиниятуллина Нурмухамеда. Они вместе воспитали 5 детей. Майсрур Хайрулловна до пенсии работала в колхозе им. Куйбышева. За доблестный труд, за участие в трудовом фронте в годы Великой Отечественной войны награждена медалью «За доблестный труд  в годы войны».  Имеет награду «Ветеран труда».

  “ Мин 1926 елда Татарстанның Сарман районы Яшьләр авылында дөньяга килгәнмен. Төгәл генә аен һәм көнен белмим. Әнкәйнең: “Кызым, син кышның иң салкын аенда тудың”, - дип сөйләгәне хәтердә калган. Элек бит бала тугач та, аның тууын рәсмиләштерергә ашыкмаганнар, туу турында таныклык алганчы кайчакта берничә ел да үтеп китә торган булган.

   Бала чагым бик авыр елларга туры килде – колхозлашу чорларының иң катлаулы вакытлары булды ул. Инде бар авырлыклар артта калды, авызыбыз икмәккә тиенде дигәндә генә, каһәр суккан герман сугышы башланды. 14-15 яшьлек үсмер кыз бала идем мин ул чакта. Язгы чәчү тәмамланып, авылларда гөрләп Сабантуйлары үткәргән көннәр иде ул. Бәйрәмнәрдән соң халык болында печән чабарга әзерләнеп йөргән көннәр иде.

   Авылның эшкә ярардай барлык ир-ат халкына 2-3 көн эчендә район хәрби комиссариатына чакыру килде. Минем әткәй дә читтә калмады. Әнкәй берсеннән берсе кечкенә 4 баласын кочаклап ялгыз калды. Мәет чыккандай тынып калды авыл.

   Баштарак, сугыш тиз генә бетәр дә, әткәйләр-абыйлар дошманны җиңеп кайтып та җитәрләр дигән өметләр акланмады. Ул арада бик күп гаиләләргә кара тамгалы хатлар (похоронкалар) да килә башлады. Әнә шул кара тамгалы хат килгән көн – минем өчен ул елларның иң бәхетсез көне булып истә калган. “Тиздән кайтырбыз”, дип китеп хәбәрсез югалган әткәйне әнкәй-мәрхүмә гомере буе көтте.

   Әй ул елларның авырлыгы! Аны үз башыннан кичкән кеше генә аңлый ала. Иртә таңнан караңгы төнгә чаклы басуда, фермада, урманда... Кайда кушсалар – шунда карусыз эшләдем дә эшләдем: җир дә сөрдем, чәчү дә чәчтем, сыер да саудым, көтү дә көттем... Гаиләдә иң өлкән бала булганлыктан, әнкәйнең төп ярдәмчесе дә мин булдым, ике сеңлем белән энемне тәрбияләү дә минем җилкәгә төште.

   Сугыштан соң да хезмәттән аерылмадым: колхозыбызда төрле эштә, күрше Иске Имән авлында кирпеч заводында, лаеклы ялга чыкканчы Теләнче Тамак ярдәмче мәктәбендә җыештыручы булып эшләдем. Әле аннан соң, яңадан туган авылыма кайткач, “Ромашкино” ял йорты ашханәсендә хезмәт куйдым.

   Хезмәтемне хөкүмәтебез лаеклы бәяләде: 1984 нче елда “Хезмәт ветераны” исеме, 2002 нче елда “Бөек ватан сугышы ветераны” исеме бирделәр, “1941-1945 елгы Бөек Ватан сугышы елларындагы фидакарь хезмәтләре өчен” медале, Бөек Ватан сугышында җиңүнең юбилей медальләре белән бүләкләделәр. Хәзерге көндә “Ромашкино” ял йорты тарафыннан бирелгән бер бүлмәле фатирда көн күрәм – барысы өчен дә хөкүмәтебезгә зур рәхмәт. Сугышлар яңадан булмасын иде!  “

Интервью  взято в 2013 году. Гиниятуллина Н.С. умерла 2 апреля  2014 года.

Во время каникул были организованы подвижные игры на свежем воздухе.

В рамках Дня борьбы с коррупцией в школе были организованы выставки рисунков и плакатов "Коррупция глазами детей"

В рамках Дня борьбы с коррупцией учащиеся 8,9 классов приняли участие в акции "Молодежь - против коррупции"

Сегодня в школе прошли правовые уроки под названием "Антикоррупционный ликбез". В уроках приняли участие учащиеся 5-9 классов

В рамках акции "День неизвестного солдата" в школе состоялась встреча с поисковым отрядом "Гвардия"