Сегодня, несмотря на то, что живём в век  компьютерных технологий и интернета, печатные газеты и журналы  по-прежнему являются одним из главных источников получения информации. Общественно-политическая и культурная жизнь страны, республики, района отражаются на страницах периодических изданий, за которыми следит каждый уважающий себя гражданин. Чтение газет - это требование времени.   Поэтому учителя и ученики нашей школы регулярно подписываются на  газеты и журналы, соответствующие их интересам и запросам.

Бүген мәктәптәбебездә «Татарча диктант ЯЗ» акциясе узды. Бу акциянең төп максаты-татар теленә һәм мәдәниятенә игътибарны җәлеп итү, бөтен дөньяда яшәүче татарларны берләштерү, тел белемен тикшерү мөмкинлеге бирү, әдәби татар телен кулланучылар даирәсен киңәйтү һәм татар теленә мәхәббәт тәрбияләү. Әлеге акциядә мәктәбебез укытучылары, укучылары һәм хезмәткәрләре актив катнаштылар.

Мәктәпләрдә көзге каникуллар башланды. Безнең бурыч: мәктәп укучыларының ялын оештыру. Шул максаттан укучылар белән квест - уен үткәрелде, анда биремнәрне чишү өчен уртак көч таләп итә торган ярыш элементлары кертелде. Кызыклы биремнәр бу чараны мавыктыргыч һәм онытылмаслык итте.

В школах начались осенние каникулы. Наша задача: организация досуга для школьников. С этой целью с учащимися проводилась квест- игра, где включены элементы соревнования, которые требуют совместных усилий для решения задач. Интересные задания сделали это мероприятие  увлекательным и незабываемым.

Бүген мәктәбебездә “Уңыш бәйрәме” уздырылды. Әлеге бәйрәм көзнең иң матур чагында үткәрелә. Бәйрәмгә һәр сыйныф бик яхшы әзерләнгән. Бу бәйрәм, чын мәгънәсендә, уен-көлке, җыр- биюгә бай булды. Укучыларга иң ошаган өлеше –ярминкә булды. Һәркем гаилә белән берлектә әзерләгән ризыклары белән  катнашты.

20 октября в школе состоялось занятие из цикла «Разговоры о важном», посвященное городам  России и предстоящему Дню народного единства. В ходе занятия ученики узнали, как каждый город хранит не только памятники и улицы, но и судьбы людей, создающих облик Родины своим трудом и талантом.  Особое внимание на уроке уделили идее единства в многообразии – тому, как культура, история и природа разных регионов складываются в единый образ России.

Наша школа не осталась в стороне от важного дела! Мы присоединились к акции #Своихнебросаем и собрали гуманитарную помощь для военнослужащих, участвующих в СВО. Желаем скорейшего возвращения домой живыми и здоровыми, с Победой!

Заботимся о будущем планеты!  Ученики нашей школы активно участвовали в акции "Сбор батареек" и передали собранные батарейки в МБУ Молодежный центр "Алгарыш". Правильная утилизация батареек – это вклад в сохранение окружающей среды!

Сегодня в нашей школе проходит акция "Световозвращающие элементы"!  Наша цель – сделать дорогу школьников безопаснее в темное время суток. Носите световозвращатели!

Сегодня на уроке "Разговоры о важном" в нашей школе говорили о самом главном – о семье! Тема урока: "Как понять друг друга разным поколениям". Ребята делились своими мыслями о том, что значит семья, какие традиции есть в их семьях, на кого они хотят быть похожими. А еще посмотрели фильм "Генеалогия" от Движения Первых. Важно помнить о своих корнях и ценить своих близких!

Өлкәннәр ункөнлеге дәвам итә. Коллективыбызның иң өлкән остазы Әхтәмова Шәмсенур Шәрәфи кызына быел 100 яшь тулды. Шәмсенур апа иң авыр сугыш чоры, сугыш арты елларында яшәгән кеше. Басудан өшегән бәрәңге җыюлар, урманнан баш түбәсенә күтәреп чыбык-чабык, печән ташулар, бер сынык ипигә тилмереп яшәүләр, сугыш чорында окоп казулар, вагонга агач төяүләр – ул авырлыкларны сөйләп-аңлатып бетереп булмый... Алар әти-әнигә 8 бала булып, өчәү генә калалар. Шәмсенур бик зиһенле бала була. Мәктәпкә кергәндә үк инде укый-яза белгән Шәмсенурны класс җитәкчесе кулыннан җитәкләп икенчеләр янына кертеп утырта. 7нче сыйныфны тәмамлагач сугыш башлана. Шәмсенур укытучылар курсларын тәмамлый. Туган авылы Ташкичтән 18 километр ераклыктагы Түбән Пошалым авылына башлангыч сыйныфлар укытырга билгелиләр.1942 елның 1 сентябре. Шәмсенурның беренче дәресе. Әтиләрен сугышка озаткан моңсу күзле кызлар-малайлар укытучы апаларына текәлгән... Урман аша туган авылына җәяү йөрүләр дә 15 яшьлек кызга кыен  була. Яңгыры, пычрагы, бураны, бүресе дигәндәй. Әнисе Шәмсениса апа юлда бүреләр очрап, хараплар гына була күрмәсен, дип борчыла. Яшь кызны Түбән Пошалымнан соң Му, аннары – Пүчинкә-Поник, соңрак Саба районының Керәнне авылына эшкә җибәрәләр. Керәнне халкы ошата бу бәләкәй генә гәүдәле, чем кара чәчле яшь укытучыны. Матур итеп җырлый да әле ул! Әтисеннән килгән сәләт – тегүгә дә осталыгы бар. Шушы авыл егете Фирдәвескә кияүгә чыга ул. Донбасска чыгып китәләр. Шәмсенурның туган авылы Ташкичкә әйләнеп кайталар. Әниләре вафат булгач, әтиләре Шәрәфи абыйның ялгызын гына калдыра алмыйлар. Ташкич мәктәбендә башлангычлар укытып, пенсиягә чыга Шәмсенур апа. Балаларны, эшен ярата.

Шамсенур апа – человек, проживший самую тяжелую пору войны и послевоенные годы. Сбор на поле мерзлого картофеля, ношение на спине хвороста и дров из леса, перевозка сена, жизнь впроголодь, рытье окопов в военное время, погрузка леса в вагоны – все эти тяготы не пересказать и не объяснить… Их было 8 детей, в живых осталось лишь трое. Шамсенур была очень смышленым ребенком. Когда она пошла в школу, она уже умела читать и писать, и классная руководительница, взяв ее за руку, усадила сразу во второй класс. После окончания 7 класса началась война. Шамсенур окончила курсы учителей. Ее назначили учительницей начальных классов в Нижнепшалымскую школу, расположенную в 18 километрах от родной деревни Ташкича. 1 сентября 1942 года. Первый урок Шамсенур. Девочки и мальчики, проводившие отцов на войну, с грустными глазами, устремили взгляд на свою учительницу… 15-летняя девушка ходила на работу пешком через лес. Дождь, грязь, метель, волки… Ее мама Шамсениса беспокоилась, как бы на пути ей не встретились волки. Были трудные времена для учителей. После Нижнего Пшалыма молодую девушку направили на работу в Старый Муй, потом в Починок-Поник, потом в деревню Кренни Сабинского района. Жителям Кренни полюбилась эта юная учительница. Она еще пела красиво! От отца передался талант к шитью. Вышла замуж за уроженца этой деревни Фирдаус. Уехали в Донбасс. Позже вернулись в родную деревню Шамсенур Ташкич. После смерти матери не могли оставить отца Шарафи одного. Шамсенур апа преподавала в начальных классах в Ташкичской школе. Оттуда ушла на заслуженный отдых. Она любила детей, работу.