Укучыларыбыз ялгыз әби-бабайларның, барлык эшләрендә бик теләп катнашалар. Өлкәннәрдән рәхмәт сүзләре, рәхмәт хатлары алып кайталар. Тикмәгә генә борынгылар: “Кеше – кеше өчен кыйммәтле дару ул”-димәгәннәр.

Бөтенебез дә әхлакый яктан да, гыйлем алу ягыннан да югары булыйк. Олыларга, кечеләргә, бер-беребезгә ярдәмләшеп яшик.  Миһербанлылык, шәфкатьлелек, кеше хәленә керә белү мохтаҗларга ярдәм итү кебек сыйфатлар яшәү рәвешебез булсын иде.

Безнең мәктәп коллективы, балалар коллективы шуның өчен дә олыларга хөрмәт белән карый, авыр чакларда булыша, ярдәм итә. Чөнки матур язлардан, җәйләрдән соң һәрберебезне дә сары көзе, салкын кышы көтә.

    Укучыларыбыз үзләренә беркетелгән өлкәннәр янына барып, аларның хәлләрен белеп, ярдәм итеп кайттылар.