Сулыклар боз белән каплангач, халык тимераякта шуарга, балык тотарга ашыга. Кызганычка каршы, көзге боз, тиешле калынлыкта булмагач, авырлыкны күтәрә алмыйча ярыла. Боз кешеләргә уңайлыклар гына булдырып калмый, ул кеше гомеренә һәм сәламәтлегенә дә яный. Көзен салкыннар башлану белән сулыкларгада боз пәйда була. Зур сулыкларда боз соңрак ката.

Россиядә ул көн әле яңа гына билгеләнеп үтелә башлады.
Песнәкләрләрнең токымы бик зур. Аларны авылда да, шәһәрдә дә очратырга мөмкин.

Бердәмлек көне тирән рухи мәгънәгә ия. Ул безне бердәм булырга, ата-бабаларыбызның каһарманлыгын хөрмәт итәргә өйрәтә. Бу көн – илебез тарихына хөрмәт белдерү һәм аның данлыклы традицияләрен дәвам иттерүнең бер күркәм билгесе.

Бүген без иң кадерле булган якыннарыбызны – әби һәм бабайларыбызны котлыйбыз. Алардагы җылылык, оныкларына карата ярату хисе, кайгыртучанлык безгә дә күчсен иде. Бүген генә түгел, гомумән, кадер-хөрмәткә лаек бит алар. Аларга сәламәтлек, озын гомер, беркайчан да боекмауларын, ялгызлыкта яшәмәүләрен телибез.