Бывают места, где само небо говорит с тобой на языке вечности. 17 мая мы, педагоги ЦДТ, совершили паломничество к истокам - в Болгарское городище. Это была не просто поездка, а возвращение к своим корням, в эпоху, когда здесь, на берегах Идели, рождалась история.Мы прошли дорогами, по которым более тысячи лет назад ступали наши предки. Оставив в стороне суету и шумные трибуны, мы погрузились в тишину древних камней.Что осталось в нашем сердце:

 Исторические руины: Стоя у Соборной мечети и Ханской усыпальницы, кожей чувствуешь мощь Волжской Булгарии. Эти стены - свидетели принятия ислама в 922 году, они помнят мудрость правителей и верность народа.
Белая мечеть: Наше восхищение не передать словами. Белоснежный цветок, распустившийся среди степей, символ чистоты и веры. В её тишине мысли становятся ясными, а на душе воцаряется мир.
 Музеи и выставки: Мы заглянули в глубину веков через экспозиции музеев. Каждое украшение, найденное археологами, каждый свиток напоминает о том, насколько высоко ценились здесь знания, культура и ремесло.
 Атмосфера торговли: Восточная ярмарка встретила нас ароматами трав, мёда и звуками живой истории. Мы словно оказались на Великом шелковом пути, где каждый товар имеет свою легенду.Самым сокровенным моментом стала коллективная молитва «Тәүбә» у Малого минарета. Это мгновение искренности, когда просишь мира для своей земли и сил для продолжения своего дела.Для нас, как для педагогов, этот день стал уроком мудрости. Невозможно учить детей будущему, не зная своего прошлого. Мы возвращаемся домой, увозя с собой частичку Болгарского света.

Була шундый урыннар, кайда вакыт туктап кала, ә күңел мәңгелек белән сөйләшә. 17 май көнне без, балалар үзәге педагоглары, халкыбызның тарихы башланган изге туфракка - борынгы Болгар каласына сәяхәт кылдык.Без анда тамаша карарга түгел, ә бабаларыбызның рухын тоярга, тарихыбызның тирәнлеген аңларга бардык.Күңелебездә калган истәлекләр:
Тарихи биналар: Җәмигъ мәчете калдыклары, Хан төрбәләре... Бу ташлар 922 нче елгы вакыйгаларны, Ислам динен кабул итү тантанасын хәтерли. Аларның һәрберсе - ныклык һәм иман үрнәге.
 Ак мәчет: Сәхрә уртасында калыккан ап-ак гәүһәр! Аның гүзәллеге алдында телләрсез каласың. Мәчет эчендәге тынлык җанга тынычлык, уйларга яктылык бирә.
Музейлар һәм күргәзмәләр: Борынгы һөнәрчеләрнең эшләнмәләрен, казынулар вакытында табылган хәзинәләрне күреп, халкыбызның никадәр югары мәдәниятле булуына кабат инандык.
Болгар ярминкәсе: Көнчыгыш базарларын хәтерләткән сәүдә рәтләре безне ерак гасырларга алып кайтты.Иң дулкынландыргыч мизгел - Кече манара янында укылган «Тәүбә» догасы булды. Бу - үткәннәр өчен рәхмәт әйтү һәм киләчәккә иминлек сорау мизгеле иде.Без, педагоглар өчен, бу сәфәр зур сабак булды. Балаларга тарихны сөйләр өчен, аны башта үз йөрәгең аша үткәрергә кирәк. Болгарның изге нурын күңелләребезгә җыеп, яңа илһам белән эшкә кайтабыз.