“Кошларга тимәгез” шигыре
Яратам кошларның
Җырларын, моңнарын
Кошчыклар булмаса.
Ни яме дөньяның?
Кыш үткәч, җир кипкәч.
Ни кызык сабанда,
Бүз тургай дәрт биреп
Тормаса яланда?
Нинди яз була ди.
Кәккүкләр булмаса,
Тугайда сандугач
Чутылдап тормаса?..
Сөегез, балалар,
Тимәгез кошларга,
Карлыгач баласын
Бирмәгез усалга.
Кыш килсә, ачыга,
Боега күгәрчен,
Песнәк тә җилкенеп
Җим эзли, күрәсең!
Яратам кошларның
Җырларын, моңнарын,
Алар бит канатлы
Бизәге дөньяның. 

РАШТУА – КӨТЕП АЛЫНГАН БӘЙРӘМ

“Теләге булган һәр кеше үзенең тимераягы белән килеп күпме кирәк шуның кадәр шуа ала”

Тау шуганда

Бер көн шулай дус­тым белән

Тау шуарга дип бар­дык.

Үзебез­гә иптәш­кә дип,

Нәни көчек­не алдык.

Өчәү бер­гә әүмәк­ләшеп

И тотын­дык шуарга.

Бер төшәбез, бер менәбез,

Әй рәхәт соң уйнар­га!

Шу­лай бер­гә шуа тор­гач

Кич җиткәнен сиз­мәдек.

Көчегебез арып бет­кән,

Без шуны да бел­мәдек.

Әй, малай­лар, рәхәт икән

Көне буе тау шуу.

Җилдән җи­тез чаналар­да

Көчек артын­нан куу!

Кыш бабай.

Әй, кыш бабай, кыш бабай,

Син бигрәк матур бабай.

Бит очларың алсулы,

Үзең бик тә акыллы.

Килгәнсең син ерактан,

Күчтәнәчең мул-зурдан.

Кигәнсең кызыл чапан,

Кулыңда йомшак куян.

Ак мизгел (Р.Миңнуллин)

Яратам мин ап-ак төсне

Бөтен дөнья ап-ак төсле.

Куяннар да ак тун кигән

Каеннар да ак туннан.

Бүреккә дә, керфеккә дә

Борынга да ак кунган.

Биек булып, ап-ак булып

Урамга ак кар яуган.

Көне буе шау-гөр килеп

Шуабыз шул ак таудан.