Есть имена, которые со временем становятся только ярче. Сегодня исполняется 120 лет со дня рождения Мусы Джалиля — человека, чей голос не смогли заглушить даже стены берлинской тюрьмы Моабит. Его судьба — это трагедия и триумф одновременно. Уйдя на фронт в 1941 году, он до последнего вздоха оставался верен своей земле. В нечеловеческих условиях плена он продолжал бороться, создавая стихи, полные веры в победу и нежности к родному краю.Его «Моабитская тетрадь» — это не просто поэзия, это документ величайшего мужества. Поэт был казнен, но его стихи вернулись на Родину, чтобы рассказать всему миру о подвиге тех, кто не сдался. Сегодня мы склоняем головы перед памятью Мусы Мустафовича. Читайте его стихи — в них живет душа настоящего Героя.

Вакыт узу белән яктырак кына була торган исемнәр бар. Бүген Муса Җәлилнең тууына 120 ел тула - тавышы Берлиндагы Моабит төрмәсенең диварларын да томалый алмаган кеше. Аның язмышы - бер үк вакытта фаҗига һәм триумф. 1941 елда фронтка киткәндә, ул соңгы сулышына кадәр үз җиренә тугры калды. Кеше ышанмаслык шартларда әсирлектә ул җиңүгә һәм туган якка назлауга тулы шигырьләр иҗат итеп көрәшүен дәвам итә. Аның "Моабит дәфтәре" - поэзия генә түгел, бу бөек батырлык документы. Шагыйрь җәзалап үтерелә, әмма аның шигырьләре бөтен дөньяга бирелмәгән кешеләрнең батырлыгы турында сөйләү өчен Ватанга әйләнеп кайта. Бүген без Муса Мостафа улы истәлегенә баш иябез. Аның шигырьләрен укыгыз - аларда чын Герой җаны яши.